جدیدترین مدلِ گوشیِ هوشمند

بسم الله النور
Elham FB Mobile WWW.ElhamBanoo.Com-
چند وقتی‌ست که موبایلم رو به موت است و حال خوشی ندارد.

.
.
* موبایلم را از روی میز برداشت، وراندازش کرد، لبخندی زد و گذاشت روی میز. پرسید:«سامسونگه؟» سرم را به نشانه تایید تکان دادم. گفت:« مدلش هم قدیمیه که!» گفتم:«آره ولی ازش راضی ام. کارم رو راه میندازه».از کیفش آیفون ۶ بیرون آورد و چند تا برنامه باز کرد و نگاهی انداخت و بعد گذاشت روی میز. نگاهم کرد و گفت:« ندار که نیستید، عوضش کن».

* دو دسته از آدمها برایم جالب هستند. یک دسته آنهایی که فکر میکنند چون از نظر مالی شرایطش را دارند، حتما باید به محض ورود آخرین مدلِ موبایل به بازار، آن را تهیه کنند وگرنه شأن اجتماعی و شخصیتی شان پایین می‌آید. برایشان مهم نیست که هنوز یک سال نشده آن وسیله را تهیه کرده‌اند و کارشان با همان هم راه می‌افتد.
دسته دوم کسانی هستند که همیشه و همیشه از بی پولی و قسطِ وام و نداری مینالند و به کسانی که وضعشان بهتر است، سریع برچسب «مرفه بی درد» میزنند. همین افراد به محض اینکه پولی به دستشان برسد، به جای اینکه گوشه ای از فشارهای زندگیشان را کم کنند، مستقیم میروند بازار و آخرین مدلِ موبایل میخرند. جالبتر اینجاست که داشتنش، باعث خرج های جدید دیگری هم میشود!

*موبایلم یک گلکسی نُت است. خیلی دوستش دارم. سه سال، همه‌ی خاطرات و روزنوشت‌ها و اتفاقات زندگی ام را برایم ثبت کرده است. با کتابخانه‌اش وقتهای اضافه‌ام را پر کرده‌ است. برقراری ارتباط با خانواده و دوستانم سریعتر کرده است و حتی وقتهایی که لپتاپ در دسترسم نبوده، در پروژه های دانشجویی و جستجوهای علمی کمکم کرده است. البته همین امکان همیشه آنلاین بودن هم گاهی باعث شده از بعضی کارهایم عقب بمانم و بازیگوشی ام مانع از عمل به برنامه روزانه ام شود. موبایلم این روزها رو به راه نیست و یک دفعه خاموش میشود یا تمام سیستمش بهم میخورد یا عکسهای گالری را نشان نمیدهد. دو روزی هم هست که خاموش شده و قابل استفاده نیست. از خانواده‌ام خواسته‌ام، هدیه تولدِ امسالم یک موبایلِ نو باشد.

*هنوز تا تولدم خیلی مانده و برای همین سیم کارتم را در یکی از موبایلها مدل قدیمی قرار دادم، نه دوربین دارد، نه اینترنت، و نه دفترچه یادداشت. یک موبایل ساده که هروقت نگاهش میکنم، به یادآن دورانها می‌افتم. آن وقتهایی که منظور از موبایل، وسیله ای بود برای برقراری ارتباط با کسانی که در منزل نیستند و دسترسی به تلفن ثابت ندارند. هر وقت کار واجبی با یکی از اعضای خانواده‌ام داشته باشم، بجای اینکه در واتساپ پیغام بفرستم، مجبورم زنگ بزنم و اجبار خوبیست. همین باعث میشود چندبار در روز صدای هم را بشنویم و هربار کمی خوش و بش کنیم.

* مرور اس.ام.اس های قدیمی مربوط به سال ۲۰۰۷، آن هم در یک موبایل قدیمی، حال و هوای آن روزها را برایم زنده کرد. آن وقتهایی که با جمعی از همکلاسیهایم برای کنکور درس میخواندیم. قرارها و اطلاعات منابع درسی و جزوه ها را بوسیله اس.ام.اس برای هم میفرستادیم. یادش بخیر :)