چرا گریه بر حسین (ع)؟

بسم الله النور

Ashura ElhamFB WWW.ElhamBanoo.Com-

ازم پرسید چرا باید برای امام حسین (ع) گریه کنیم که آزاده زندگی کردند و شهید شدند و چی بهتر و بالاتر از شهادت؟.

.

 

همه ی « زیراها و چون ها و برای اینکه ها» به ذهنم هجوم آوردند و خواستم یه متنی بنویسم که منسجم باشه و مقاله مانند. اما نتونستم. به ناچار با همون زبون حالم شروع کردم به نوشتن. هر چه آمد به ذهنم نوشتم. خیلی محکم تر و مستدل تر باید در این باره نوشته شه، اما از توان و علمِ من خارجه. من به اندازه درک و فهم خودم مینویسم که جوابی باشه برای همه آنهایی که شبهه وارد میکنند برای اشکهایی برای امام حسین (ع) و اهلبیت و یارانش میریزم. خدا کنه عزاداری با معرفت نصیب هممون شه. از اون عزاداریهایی که وقتی از مجلس امام حسین (ع) بیرون میاییم، هدفمند و محکم برای زندگیمون برنامه میریزیم. از اون عزاداریهایی که ما رو ادامه دهنده راه امام حسین (ع) قرار بده و از یاوران امام زمانمون (عج)

ما توی عزاداریهای امام حسین میخایم با اشک و گریه مون به خدا بگیم خدایا ما از اون یزیدیها نیسیتیم که اماممون رو جلو چشم شهید کنند و دم بر نیاریم. ما طاقت دیدن خون ریخته شده ی اماممون رو نداریم. گریه میکنیم و از مصبیت وارد شده بر اهلبیت اظهار ناراحتی میکنیم. میگیم یا لیتنا کنا معک. یعنی کاش با امام حسین و اصحابش بودیم و در رکابشون میجنگیدیم و نمیشنیدیم چه بر سر امامم آوردند. گریه میکنیم تا روحیه شهادت طلبی در وجودمون نمیره. این گریه ها از سر غیرته. اینکه باشی و بشنوی ۱۴۰۰ سال پیش چه بر سر اماممون آوردند و چه ها شد و ساکت باشی و هنوز نفس بکشی و زندگی خودت رو ادامه بدی؟ پس غیرت شیعی کجاست؟  به خدا میگیم ما مثل اون مردمها نیستیم که توی کشتن ولی خدا از هم سبقت میگرفتند و نعل سم اسبهاشون که بر اجساد پاک شهدای کربلا تاخته بودند رو روی سر در خونه هاشون اویزون کردند به نشانه ی پیروزی و افتخار. از ائمه یاد گرفتیم که مظلومیت حسین (ع) و سنگدلی مداعیان اسلام و خلافت رو با گریه نسل به نسل به گوش جهانیان برسونیم. اگر این مجالس و اشکها نبود، الان ما شناختی از حسین (ع) نداشتیم. همین اشکها و گریه ها و عزاداریها باعث شد که آزادگی و پیام امام حسین(ع) در همه ی زمانها به گوش جهانیان برسه. بله دست کم نگیریم خودمون. ما با این گریه هامون مسئولیت بزرگی به عهده داریم که نسل به نسل باید انتقال داده بشه.

اصلا حسین کشتی نجات و چراغ هدایت است. خودمون رو به مجالس عزایش میرسونیم تا از این دنیا و غرق شدگی نجات پیدا کنیم و بار دیگه راهمون رو پیدا کنیم. امام حسین با خونش بهمون یاد داد که جلوی ظلم بایستیم و با عزت زندگی کنیم. چه کسی رو سراغ دارید اینطوری فداکارانه راه زندگی رو بهمون نشون بده؟ درسهایی که حسین (ع) به ما داده فقط و فقط با گریه و عزاداری میشه زنده نگه داشت .همانطور که خودشون فرمودند : “أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَهِ لَا یَذْکُرُنِی مُؤْمِنٌ إِلَّا اسْتَعْبَرَ”  من کشته اشک می باشم، هیچ مؤمنى یاد آور من نمى‏شود مگر اینکه گریان(و اشک از چشمانش جاری) خواهد شد. و یا امیرالمومنین که امام حسین را :« ای اشک هر مومن» خطاب کردند. اینجاست که میفهمیم چرا دشمنان شیعه انقدر از مجالس عزاداری میترسند. برای همینه که انقدر شبهه وارد میکنند. میخواهند که این مجالس نباشه و مردم راه نجات پیدا نکنند. میخواهند که مردم آگاه نشند. این اشک ها و عزاداریها مردم رو آگاه میکنه. این اشک ها و گریه ها فرق داره با بقیه اشکها و گریه هایی که بخاطر ضعف و ذلت ریخته میشه. قدر قطره قطره ی اون رو باید دونست. اینجاست که میفهمیم چرا انقدر سعی میشه اسراییلیات و انحرافات وارد عزاداریها شه. چرا رسانه های صهیونیسم و وابسته به اون، شیعه و محرم و مجلس عزای امام حسین رو جور دیگه ای به دیگران نشون میدن. چرا اون مفتی وهابی عزاداری برای امام حسین رو حرام اعلام میکنه. چون میترسند از این مجالس. میترسند از این گریه ها. این گریه ها مردم رو آگاه میکنه.

ما با گریه هامون نشون میدیم که قرار نیست دوباره عاشورا تکرار شه. قرار نیست دوبار ولیّ خدا بی یار و یاور بمونه. میگیم خدایا میبینی این اشکها رو ، میبینی این اظهار ناراحتی و پشیمانی رو؛ پس خدایا اونقدر بزرگ شدیم که قدر مهدی فاطمه رو بدونیم. اونقدر مرد شدیم که پای عهدمون با اماممون بمونیم. اونقدر با غیرت شدیم که نزاریم جلوی چشمهامون سر اماممون از بدن جدا کنند و بدن زیر سم اسبها بمونه. با گریه هامون بیزاری و ناخوشایندیمون از این اعمال وقیحی که یزیدیها انجام دادند، نشون میدیم و میگیم ما اونجوری نیستیم. در واقع به خدا التماس میکنیم که  خدایا تو رو به حرمت این مجالس عزای اباعبدالله، تو رو به حرمت همه ی اشکهایی که برای مصائب امام حسین و یارانش ریختیم، برسان امام زمانمون رو . میخایم بگیم ما مثل مردم کوفه نیستیم که گفتند آقا بیا و بعد امامشون رو جلو اونهمه سپاه دشمن تنها گذاشتند. میخایم بگیم ما اگه گفتیم آقا بیا، مرد و مردونه پای اماممون ایستادیم و نمیزاریم یه عاشورای دیگه تکرار شه.

اگه هنوزحاجتمون برای ظهور اجابت نشده باز هم مشکل از خود ماست. چند نفر از ما به امید نزدیک شدن ظهور امام زمان وارد مجالس امام حسین میشیم؟ چندتا از این نذریها بخاطر امام زمانه؟ ما درگیر مشکلات کوچیک خودمون هستیم. اکثر حاجتها رو برای دنیای خودمون میخایم. اشک میریزیم تا امام حسین بهمون نگاهی کنن و واسطه شن پیش خدا که فلان مریضمون شفا بدن، فلان کارمون راه بیوفته، جوونمون خوشبخت بشه. چند درصد عزادارهای امام حسین برای ظهور امام زمانش اشک ریخته؟ قوم بنی اسراییل یک عمر تضرع و زاری کردند به درگاه خدا و عاقبت باعث شد  ظهور حضرت موسی ۱۷۰ سال جلو بیوفته. ما چرا اینکار رو نکنیم؟ ما که با این اوضاع دنیا بیشتر نیاز داریم به اماممون. غرق دنیا شدیم و حواسمون به غیبت به اماممون نیست. حواسمون نیست که چی دور و برمون رو گرفته. دشمن هم همینومیخواد.

بیایید برای ظهور منجی مون دعا کنیم. بیایید نشون بدیم که ما کوفی صفت نیستیم و لیاقت اینو داریم که در زمان حیاتمون ظهور رو درک کنیم. بیایید نشون بدیم که دیگه قرار نیست عاشورا تکرار شه. بیایید با گریه هامون نشون بدیم. گریه هایی که در وجودمون تحول ایجاد کنه و ما رو در صراط المستقیم قرار بده.