سفره‌ی دل، حرمت دارد.

بسم الله النور
Confabulate Elham FB WWW.ElhamBanoo.Com-
سفره‌ی دل، حرمت دارد. نباید آن را برای هرکسی باز کرد.
.
.
یک وقتی از یک مصیبت رنج می‌بریم یا اتفاقی برای‌مان رخ می‌دهد که بارِ ناراحتی‌اش در دل‌مان سنگینی می‌کند.این بار باید به گونه‌ای خالی شود تا احساس سبکی کنیم و به زندگی عادی‌مان برگردیم.
آن وقت یک نفرِ مطمئن را پیدا می‌کنیم و او را محرمِ دل‌مان می‌دانیم. برایش از غم‌ها و آنچه رنج می‌بریم می‌گوییم، بدونِ اینکه قصدِ آزار و اذیت و یا چشم‌داشتی داشته باشیم. او هم با دل و جان گوش می‌دهد. کسی که سعی نمی‌کند مصیبتی عظیم‌تر از آنچه برای ما پیش آمده، جلوی‌مان بگذارد و به غم‌های ما بیفزاید. کسی که در بیانِ غم و ناراحتی، نمی‌خواهد سبقت بگیرد و خود را بدبخت‌تر نشان دهد. کسی که حتی اگر نداند چه بگوید تا آرام شویم، می ماند و فقط گوش می‌سپارد و سنگ صبورمان می‌شود. کسی که حرفهایمان را در صندوقچه‌ی دلش نگه می‌دارد و از اینکه به او اعتماد کردیم و محرم راز دانستیم، خوشحال می‌شود.

درددل یعنی این. یعنی اینکه تعداد معدودی در زندگی‌مان باشند که اجازه دارند پرده‌ی بین حرفهای دلمان و خودشان کنار بزنند. در حضورشان حرفها و اشکهایمان جاری شود، سبک شویم و بعد خنده و شادی را جایگزین کنیم و همدیگر را در شادی هم شریک کنیم.

پی نوشت:
در لغتنامه دهخدا و تاریخ بیهقی، «درددل کردن» را اینگونه معنی کرده‌اند: غم و شادی بگفتن.
اما عده‌ای دوست دارند فقط دیگران را در غم هایشان شریک کنند و وقتِ شادی در خلوت خود باشند. شاید برای همین باشد که درددل کردن را با غر و نق زدن اشتباه گرفته اند.